خودرو های امروزی در واقع موبایل های هوشمندی هستند که حرکت می کنند.از دید رانندگان این امر قابلیت هایی را ایجاد میکند مثل ترمز های اتوماتیک یا ناوبری دقیق و کنترل دقیق اطلاعات فنی اتومبیل.در کنار تمامی این قابلیت هایی که ما از اتومبیل های نسل جدید دریافت میکنیم و اطلاعاتی که می توانیم داشته باشیم شرکت های سازنده چندین برابر اطلاعاتی از این قبیل را می توانند جمع آوری کنند.خودرو های امروزی مجهز به telematics هستند به صورت بک ارتباط بی سیم همیشگی که اطلاعات نحوه عملکرد و نگهداری اتومبیل را برای سازنده ارسال می کنند.خودرو های مدرن تا ۲۵ گیگابایت داده را در ساعت جمع آوری میکنند این براوردی است که شرکت McKinsey انجام داده واین داده ها گسترده تر از داده های مربوط به سرویس وعملکرد خودرو است.

اتومبیل نتنها میداند که وزن شما چقدر است بلکه می داند که چقدر وزنتان تغییر کرده با چه سرعتی معمولا رانندگی می کنید ،کجا زندگی می کنید،چندتا بچه دارید،حتی وضعیت مالی شما ،موبایتان را به سیستم اتومبیل وصل کنید وحتی می تواند بداند با چه اشخاصی صحبت میکنید ویا در ارتباط هستید.

اما سوال اینجاست چه کسی این اطلاعات را کنترل میکند؟ وشرکت های سازنده با این داده ها چه می کنند؟

مالکیت و ماهیت آن مبهم است.رانندگان معمولا حق وحقوق خود در مورد اطلاعات  را با امضای چند صفحه کاغدی که هنگام خرید به عنوان مدارک مالکیت دریافت می کنند ،می بخشند.این فرایند فرقی با خریدن یک گوشی هوشمند نمی کند با این تفاوت که خریداران این موضوع که خودرو ها اطلاعات جمع آوری می کنند را نمی دانند.ما می دانیم که گوشی های هوشمند اطلاعات جمع آوری میکنند واین موضوع را می پذیریم که ما اطلاعات شخصی خود رادر قبال دریافت تسهیلات خاصی تبادل میکنیم.اما در مورد خودرو این طورنیست یا حداقل هنوز این انتظار را در مورد خودروها نداریم.

اینکه سازندگان خودرو با ذلذه های جمع آوری شده چه میکنند مشخص نیست .چیزی که ما می دانیم این است که از این داده ها برای ارتقای عملکرد خودرو یا ایمنی آن استفاده می شود در عین حال مشخص است که این شرکت ها می توانند این داده هارا به شرکت های دیگر بفروشند.Jim Hacket  مدیر عامل شرکت فورد در ارتباط با فروش این داده ها توضیح داده.

بحث های مربوط به حریم خصوصی معمولا حول شرکت هایی مانند facebook میگردد ولی امروزه تحول خودروها و هوشمند شدن اتومبیل ها نشان می دهد که حد ومرزی برای تصاحب فرصت های مالی در ارتباط با جمع آوری اطلاعات شخصی وجود ندارد.اطلاعات موقعیت مکانی شما به شرکت های تبلیغاتی کمک میکند تا در مسیر هایی که بیشتر طی میکنید تبلیغات هدفمند داشته باشند ویا اطلاعات جمع آوری شده از طریق فرمان های صوتی می تواند منبع مهمی در امور تبلیغاتی باشد.داده های مربوط به عادت های رانندگی شما مثل اینکه با چه سرعتی میرانید یا اینکه آیا از کمربند ایمنی استفاده میکنید و چقدر ترمز میگیرید می تواند برای شرکت های بیمه بسیار مهم باشد شما ممکن است بین اینکه این داده ها را به اشتراک بگذارید یا خیر انتخاب کنید مثلا در مورد گوشی هوشمندتان می توانید location پوشی را خاموش کنید در صورتیکه دراتومبیل این گزینه را ندارید.

سازندگان ازاین اطلاعات برای اعلام کردن زمان تعویض قطعات یا موعد سرویس اتومبیل استفاده می کنندولی موضوعی که بر ما پوشیده است این است که که آنها با کنترل این داده ها می توانند اینکه ما چه زمان یا در کجا این سرویس ها را انجام دهیم محدود کنند.نزدیک به صد سال است که مالکان خودرو مختارند هر جاییکه می خواهند وهر زمانیکه مایلند خودروی خود را برای سرویس ببرند ولی این امر ممکن است کم کم تغییر کند.

به دلیل پیچیدگی های روز افزون خودروها وهمزمان پیدایش اینترنت اشیا،در امر نگهداری وسرویس اتومبیل جمع آوری داده ها ضروری وحیاتی است.وقتی تولید کنندگان این  داده هارا کنترل می کنند می توانند انتخاب کنند که کدام مرکز ارائه دهنده سرویس این داده ها را بتواند داشته باشد وطبیعتا این اطلاعات  بیشتر دراختیار مراکز سرویس ونمایندگی های طرف قرارداد با خودشان قرار میگیرد تا تعمیرگاه های دیگر که شاید از نظر خدمات وقیمت مناسبتر باشند.امروزه مراکز تعمیر مستقل از شرکت های تولید کننده ۷۰ درصد تعمیرات خارج از گارانتی را در ایالات متحده انجام می دهند.ما علاوه بر اینکه باید بدانیم که اگر اطلاعات ما بدست کسانی که دوست نداریم برسد،چه اتفاقی می افتد ،باید بدانیم که این اطلاعات اگر در اختیار کسانی که می خواهیم نگیرد،چه می شود.

فرض کنید به یک پزشک متخصص مراجعه کنید واین فرد نتواند به پرونده گذشته پزشکی شما دسترسی داشته باشد.این موضوع روشن است که شرکت های سازنده مبالغی را از تعمیر گاه های مستقل بگیرند تا اطلاعات مربوط به خودرویی که ده ها هزار دلار خریداری شده را در اختیارشان بگذارند واین باعث بالا رفتن هزینه تعمیرات برای مالکان خودرو میشود.تعداد مراکز تعمیر مستقل خیلی بیشتر از نمایندگی های طرف قرارداد با شرکت های سازنده است واکثریت آنها تخصص لازم برای انجام تعمیرات را دارند ولی بدون دسترسی به اطلاعات خودرو درواقع سرنخ ومرجعی برای انجام این کار ندارند.

راه حل ساده است تنها کسی که باید اختیلر این اطلاعات را داشته باشد ،کالک خودرو یا کسی است که از آن استفاده می کند.این فرد باید از ماهیت داده ایی که اتومبیلش ارسال میکند اطلاع کامل داشته باشد وانتخاب کند که چه شخص یا شرکتی به آن دسترسی داشته باشد.

دیجیتالی شدن صنعت خودرو در نهایت امر مطلوبی است خودرو های امروزی راه برای خودروهای تمام هوشمند و بعد ارتباط بین خودرویی ودر نهایت ارتباط خودرو با محیط باز کرده اند که این امر میتواند در کاهش تصادفات وایمنی جاده ها وخیابان ها موثر باشد ولی بر خلاف Nest و Alexa کاربران از مقدار داده های جمع آوری شده و پردازش شده توسط خودرو بی اطلاع هستند.

روشن است که به واسطه ارزش ۷۵۰ میلیارد دلاری آن تا سال ۲۰۳۰ ، تولید کنندگان انگیزه ای برای عدم کنترل داده های جمع آوری شده توسط خودروها ندارند.از طرفی سیاست گذاران باید کنترل این اطلاعات رادر اختیار رانندگان ومالکان خودرو قرار بدهند تا خودشان تصمیم بگیرند که این داده ها در دسترس چه کسانی باشد واین حق که چه کسی اتومبیل آنها را نعمیرکند برای خودشان باقی بماند.